Bij mij in de praktijk

Huidtherapeut Martha Vreeling

‘Oma, je prikt!’ Als de kleinkinderen van mevrouw Ö. (70) de overbeharing op haar gezicht opmerken, is de maat vol. Weg met die haren – en met de schaamte. Martha Vreeling behandelt mevrouw Ö. en doet daarbij een belangrijke ontdekking.

Hulpvraag
“Ze zat er eigenlijk al járen mee, met die overbeharing in haar gezicht. Dagelijks plukte ze voor een vergrootspiegel de haartjes er stuk voor stuk uit met een pincet. Het was een obsessie voor haar; ze schaamde zich enorm. Het maakte dat ze minder buiten kwam en zelfs minder bezoek ontving. Omdat ze steeds slechter ging zien, klopte ze uiteindelijk bij mij aan. Ze wilde er nu voor altijd vanaf zijn.

Plan van aanpak
“Overbeharing in het gezicht komt vaak voor bij mediterrane vrouwen van middelbare leeftijd. Ook jongere vrouwen kunnen er last van hebben, onder invloed van hormonen of door een genetische aanleg. En ja, die overbeharing kan ik goed verhelpen. Met laserbehandelingen of elektrische ontharing haal ik de haren definitief weg.”

Interventie
“Nog voordat ik bij deze cliënt van start ging met ontharen, viel me een onrustig plekje in haar gezicht op. Het had duidelijk de kenmerken van een plaveiselcelcarcinoom. Ik ben erop getraind die te herkennen. Natuurlijk vraag je dan door, bijvoorbeeld hoe lang het er al zit. Of het de laatste tijd groter is geworden. Of het wel eens pijn doet. Haar antwoorden waren voor mij aanleiding om haar naar de huisarts te verwijzen. Het bleek inderdaad een plaveiselcelcarcinoom te zijn. De dermatoloog heeft het verwijderd.”

Behandeling
“Ondertussen kon ik mevrouw Ö. behandelen. Ik koos voor elektrische ontharing, de enige optie bij grijzend haar. De truc is de haartjes in de begingroeifase aan te pakken. Alleen dan blijven ze definitief weg. Als haar haren nog donker waren geweest, had ik een laserbehandeling gedaan. Laser richt zicht op het pigment van het haar.”

Terugblik
“Zo’n behandeling kan ontzettend veel betekenen voor iemand. Dat gaat verder dan alleen de buitenkant. Mevrouw Ö. heeft aan zelfvertrouwen gewonnen. Ze durft zichzelf te laten zien en gaat knuffels van haar kleinkinderen niet meer uit de weg. Het is denk ik goed dat ook andere zorgprofessionals zich realiseren wat de impact van overbeharing is. Ze kunnen voorzichtig peilen of een patiënt ermee zit. En als ze merken dat het een issue is, de patiënt doorverwijzen.

En ja, de ontdekking van het plaveiselcelcarcinoom: dat was natuurlijk een belangrijke bijvangst. Het is niet de eerste keer dat ik op zoiets stuit en een rol speel in het vroegtijdig opsporen van huidkanker. Het geeft extra waarde aan mijn werk.”

>> Behandel jij als zorgprofessional ook mensen met huidproblemen? En heb je ideeën over hoe we als collega’s in de eerste lijn beter kunnen samenwerken op dit gebied? Laat het ons weten door een mailtje te sturen naar Susanne Boks, sboks@ijsselstromen.nl We horen graag jouw inzichten!